Ik zie het keer op keer bij hoogopgeleide vrouwen die al jaren voor groepen staan:
Ze hebben een PhD. Ze spreken op events. Ze begeleiden complexe trajecten. Ze zijn expert op hun vakgebied.
En toch worstelen ze ergens mee: hoe vertel je over je successen zonder dat het aanvoelt als opscheppen?
‘Ik heb gestudeerd aan Nyenrode’ of ‘Ik spreek regelmatig voor honderden mensen.’ Dat gooi je niet zomaar KLATS op tafel. Misschien vinden ‘ze’ je dan arrogant. Of wijzen ze je op fouten. Of denken ze: wie denkt ze wel dat ze is?!
De double bind: te streng óf te aardig
En dan heb ik het nog niet eens over die extra uitdaging voor vrouwen, die psychologen de ‘double bind’ noemen:
- Ben je te assertief of te zelfverzekerd? Dan ben je (even heel zwart-wit) een bitch.
- Te bescheiden, te aardig? Dan nemen ze je niet serieus.
Ja hallo, zo kun je het nooit goed doen! Dus wat gebeurt er? Je bagatelliseert je eigen werk. Je plaatst die mooie foto niet. Je vertelt niet over dat congres. Je houdt je mond over dat inzicht dat je hebt.
Eigenlijk vind ik dat niet eerlijk
Want we hebben keihard gewerkt voor die prestaties. Waarom zouden we daar niet over mogen vertellen?
Ben ik nu zelf debet aan die cultuur van klein blijven door te zeggen: doe het dan met een verhaal? Of help ik je juist om wél zichtbaar te zijn, maar dan op een manier die voelt alsof je jezelf niet geweld aandoet?
Storytelling geeft je een uitweg
In het filmpje dat bij dit verhaal hoort, laat ik zien hoe storytelling de brug slaat tussen autoriteit en sympathie. Voel het verschil hiertussen:
Zonder verhaal:
‘Ik ben spreker in Carré.’
– Dat kan voelen als ‘Kijk Mij Eens’
Met verhaal:
‘Drie uur voor mijn optreden in Carré kreeg ik te horen…’
– Dat maakt je menselijk, geeft context en de gunfactor.
Je vertelt niet zomaar dat blinkende eindresultaat. Je neemt mensen mee in hoe je daar gekomen bent. De twijfel. Het bijna-niet-doorgaan. Wat mensen zeiden. De weerstand die je tegenkwam. Het compliment dat een ander geeft.
Let op: het gaat niet om kunstmatig dramatiseren. Je bent geen huilende influencer die voor de camera gaan zitten grienen omdat ze daarmee clicks scoort. Je voelt zelf heel goed aan wanneer iets authentiek is en wanneer niet.
Het gaat om een verhaal dat wél klopt. Dat waarachtig is. Want die momenten van twijfel, die angst, die weerstand, die waren er echt. En juist door dát te vertellen, maak je ruimte voor je autoriteit zonder dat het arrogant voelt.
Dus de vraag is niet: hoe schep ik minder op? De vraag is: wat is het verhaal dat past bij dat mooie overwinnende moment? Want het zou zonde zijn dat de overtuigingen in je hoofd ervoor zorgen dat je je inhoudt.
Kijk het filmpje. En laat me weten: herken je dit?
P.S. Wil jij zelf de code kraken hoe je jouw verhaal zo vertelt dat je autoriteit en sympathie combineert? Dat je eindelijk ontspannen en met zelfvertrouwen weet wat je te zeggen hebt en hoe en waar je moet beginnen? Plan dan snel jouw kennismakingsgesprek in 👇
