Een explosie van kleur, dikke klodders verf op het doek, abstracte vormen, de vormen tot een minimum beperkt: ik ben op de tentoonstelling 1913 in het Singer Museum in Laren. Buiten is het sneeuwwit, binnen zit ik in een snoepwinkel.
1913 is de periode dat ‘moderne’ kunst ook in Nederland voet aan de grond krijgt. Kubisme, futurisme, abstract werken, met niet-realistische kleuren: de kunstenaars (M/V!) hebben er echt lol in. En naast kunst hebben ze auto’s, elektriciteit, moderne muziek.
Maar als je in 2026 door die zalen loopt, weet jij een ding, wat de schilders destijds niet wisten…
Een jaar later begon de Eerste Wereldoorlog. Weliswaar niet in Nederland zelf, maar wel 4 jaar lang jonge jongens in loopgraven met miljoenen doden.
En het geeft een heel gek gevoel tussen die uitbarsting van vrolijkheid, experiment en de sfeer van ‘het kan niet op!’
Dus vraag ik me onherroepelijk af: in wat voor tijd leven we nu? Ook weer hypermoderniteit, waar we bijna geen raad mee weten. Ik speel als een kind zo blij met AI: ‘kijk wat een leuke plaatjes/songtekst/posts ik met een druk op de knop kan maken!’ Maar ik heb geen overzicht over het grotere plaatje, wat eraan gaat komen.
Als cultuurhistoricus, met de richting 19e en 20e eeuw, kan ik alleen maar heel goed terugkijken. We weten dat geschiedenis zich herhaalt, maar ja, het herhaalt zich nooit precies.
We zien elke dag dat mensen bang zijn, boos, dat er sterke retoriek is die mensen het gevoel geeft dat er een eenduidig antwoord is en een simpele oplossing. Het is een overgangstijd, maar een overgang naar wat?
Tegen mijn deelnemers vertel ik altijd dat storytelling pas werkt, als je afstand hebt tot datgene wat is gebeurd. Maar ja, dat werkt nu niet: want het is nog niet gebeurd!
Dus hoe verhoud ik me hiertoe? Het geeft mij ook een gevoel van onzekerheid en ik voel een verschuiving van mijn rol, maar ik weet nog niet waarheen.
Misschien is dat wat deze tentoonstelling mij laat voelen: dat zoeken geen zwakte is. Dat experiment niet betekent dat je het antwoord al hebt. En dat je ook niet per se de wijsheid in pacht hoeft te hebben, als voorwaarde om je te mogen uiten. Dat mag gewoon.
Experimenteer ermee net zoals die kunstenaars in 1913 dat deden. Vind jouw vorm, jouw expressie, maar dat kun je alleen doen, door het in de praktijk te brengen. Pak je Podium.
Bekijk hieronder in het filmpje een impressie van de tentoonstelling:
Liefs Eva
PS: Voel jij ook dat je impact te maken heb? Je voelt het potentieel in je, toch? Je hebt wat te melden qua inhoud en verhaal, maar je weet niet HOE je het moet samenvoegen. Je weet ook niet of spreken per se jouw roeping is, maar wel dat je meer je podium moet pakken.
Goed om te weten, dat jij helemaal geen broodspreker hoeft te zijn! Maar het spreken an sich is wel een middel om je boodschap te verspreiden, de juiste klanten aan te trekken en die rol als talk leader, expert en rolmodel te dragen. Niet vanuit je imposter syndrome, maar omdat je voelt dat die rol met recht mag vervullen.
We hebben niet nog meer roeptoeters nodig, wel meer visionairs die zich eindelijk durven uitspreken.
Misschien is jouw rol een podcast, interviews in de media, meer zichtbaarheid voor vakgenoten, een boek. In ieder geval is het tijd om jouw intellectuele eigendom samen vorm te geven, op een manier zoals geen enkele concullega dat kan.
Nu niet meer lopen miezemuizen 😉 Boek die kennismakingsafspraak. Tijd om je leven te veranderen.
