‘Ze hebben al een appgroep!’ vertel ik mijn vader enthousiast. Mijn zoontje Rijck is net naar zijn informatiedag geweest voor de middelbare school en heeft net zijn klas voor het eerst ontmoet. Wat een spannende dag is dat voor hem.
‘Iedereen moet in de appgroep zetten hoe ver ze van school wonen.’
Mijn vader kijkt me aan. ‘Is dat in minuten of kilometers?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou, hoe ver van school. Minuten of kilometers?’
Ik zit op het gevoel. Hij zit op de feiten.
We zijn een week op het eiland Jersey. Met z’n drieën, mijn vader, mijn broer en ik. Voor het eerst samen op vakantie zonder mijn moeder. En in die stilte tussen zijn vraag en mijn antwoord besef ik iets dat ik op mijn vijfenveertigste nog steeds aan het leren ben.
Genegenheid heeft talen. En zijn taal is niet die van emotie.
Misschien ken jij ook iemand die zijn liefde op zo’n andere manier toont. Iemand die je niet snel zal vertellen hoe trots hij is, maar wel een gat boort voor je schilderij. Iemand die je tas vult met eten voor onderweg in plaats van met woorden.
Ik denk terug aan mezelf als een meisje van acht dat enthousiast een verhaal probeert te vertellen en op een muur van feitelijkheden stuit. Confronterend, om dat op je vijfenveertigste opnieuw mee te maken. Maar ook verhelderend, omdat ik nu zie wat dat met me heeft gedaan.
Ik ben degene die het gesprek op gang houdt. Die vraagt en vraagt en vraagt om de stilte te vullen. Dat heeft me een carrière gegeven als journalist en podiumdier. Maar het stelt ook een vraag die ik mezelf nog regelmatig stel: is het altijd mijn taak om het gesprek levend te houden? Ook in situaties waar niemand daar om vraagt?
Niet iedereen hoeft het podium op. Niet iedereen hoeft de verbinder te zijn, de verteller, degene die het gesprek draagt. De ene vorm van genegenheid is niet meer waard dan de andere, ook al spreken ze elkaars taal niet.
Maar in sommige situaties voel je dat je wel die taal nodig hebt. En dat je niet precies weet hoe je die naar je hand kunt zetten.
Als jij wel voelt dat je dat podium op wil, in welke vorm dan ook, dan kun je die taal leren. Hoe je een verhaal bouwt. Hoe je een vraag van een klant dieper leest dan wat er letterlijk wordt gevraagd. Hoe je je eigen kennis niet voor lief neemt, maar trots in de etalage zet.
Het begint bij willen. De rest is leren.
Ik help je er graag bij.
Heb jij ook iemand in je leven die met een andere taal liefde uit dan jij? En heb je weleens stilgestaan bij welke rol jij daardoor bent gaan spelen?
Liefs, Eva
PS: Als jij voelt dat het tijd wordt om je eigen verhaal en je eigen taal te leren spreken, boek dan een kennismakingsgesprek via evabrouwer.tv/gesprek. Ik heb nog beperkt plek in mijn agenda en na 31 augustus gaat de prijs van mijn driemaanden-programma Magnum Opus omhoog. Als je dus voelt dat het tijd is, aarzel niet!
